Catholand 2: een andere zwarte dag

Ik heb mijn solidariteit nooit op Facebook geuit. Dus geen doorzichtige vlagen (hier lees je trouwens hoe ze verdwenen zijn) of een ander statement op mijn profielfoto. Tot gisteren.

Toen ik zag dat er in Polen (en een aantal Europese steden) opnieuw protesten tegen Poolse abortuswet gepland waren. Is dat gedoe nog niet voorbij? Dacht ik.  Blijkbaar niet. Eergisteren, op Black Friday (niet verwarren met de shopping hysterie in de VS), trokken massa’s opnieuw de straat op. Deze keer om te betogen tegen het wetsvoorstel dat een van de geldige redenen voor abortus (volgens het akkoord van 1993) zou schrappen. Het gaat om een zwangerschapsonderbreking bij risico van ernstige en onomkeerbare afwijking bij of een ongeneeslijke, levensbedreigende ziekte. Met andere woorden: Poolse regering en episcopaat willen vrouwen dwingen om te bevallen zelfs wanneer een foetus zonder hersenen (anencefalie) geboren wordt of met organen die naar buiten steken; wanneer het geweten is dat het kind direct na de geboorte zal overlijden. Vraag me niet waarom ze zo’n wet willen doordrukken. Uit pure wreedheid, waarschijnlijk.

***

Een van mijn klasgenotes van middelbaar reageert direct op mijn profielfoto versierd met Dziewuchy Dziewuchom (dat betekent min of meer meiden voor meiden):

Verstandig van je dat je wegging. Bedankt voor de solidariteit.

Ik heb mijn twijfels of het nu enige zin heeft om te zwaaien met een frame op Facebook. Dat schept toch geen band. Maar het was nu het enigste wat ik kon doen.

De situatie in het land waar ik geboren en getogen werd lijkt een surrealistische droom. Het doet me denken aan The Handmaid’s Tale-achtig scenario. Vrouwen die behandeld worden als broedmachines. Zo voelen zich trouwens sommige Poolse vrouwen. Het kwam een paar keer aan bod op fora die ik even screende.

Ik wil patiënten behandelen, geen broedmachines. © Marzena Bugała-Azarko

Ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen hoe het is om te vechten voor wat er met je eigen lichaam en je ongeboren kind gaat gebeuren. Ik zou ook niet weten hoe te reageren mocht ik geconfronteerd worden met argumenten als:

Abortus is een onmenselijke misdaad die in Polen wordt begaan met onschuldige kinderen alleen omdat ze verdacht worden ziek of gehandicapt te zijn.

Woorden van de vertegenwoordiger van het comité #Stopabortus Kaja Godek klinken voor mij volstrekt krankzinnig. Toch wist ze afgelopen maandag de Rechtvaardigheid- en Mensenrechtenadviescommissie binnen Sejm (Poolse Tweede Kamer) te overtuigen om het wetsvoorstel goed te keuren. Recht op leven voor gehandicapte kinderen staat voorop. Ja, maar wat voor een leven?

De cijfers die de Raad van Ministers in januari publiceerde tonen trouwens aan dat 95% legale abortussen werden uitgevoerd in geval van ernstige afwijkingen. Vrouwen kiezen dus niet automatisch voor een abortus als blijkt dat ze een kindje met bv. syndroom van Down zullen hebben.

3 categorieën: 1 bedreiging voor het leven of gezondheid van de vrouw 2 risico op een ernstige en onomkeerbare afwijking of een ongeneeslijke, levensbedreigende ziekte bij foetus 3 wetsovertreding

***

Ik heb nog geen kinderen. De laatste jaren was het wel een onderwerp van een heftig debat met mijn moeder die beweerde dat je voor je dertigste van je eerste kind moest bevallen. De lastige vragen en vervelende commentaren werkten serieus op mijn zenuwen. Ik had de indruk dat iemand in mijn plaats wilde beslissen wanneer het nou tijd was om te “baren”. En het ging om mijn eigen moeder, niet het episcopaat of de regering. Hoe dan ook, ik snap het nog steeds niet hoe iemand durft je lichaam zo maar op te eisen, je een “goed advies” te geven of je onder druk te zetten. Het is toch mijn beslissing…

Episcopaat, laat mijn onderbroekje met rust (in het Pools rijmt het wel). Een oproep niet alleen naar het episcopaat maar iedereen die zich ermee bemoeit. © Pawel Relikowski / Polska Press

De discussies stopten toen ik begon te schreeuwen dat een kind geen zak patatten was die je in de winkel gaat halen. En dat ze haar neus in haar eigen zaken moest steken. Daarna was er alleen nog stilte. Die is er nog altijd.

Ik vraag me alleen af wanneer de Poolse regering de vrouwen (en niet alleen vrouwen maar alle tegenstanders van deze absurde wetten) gehoor gaat geven. En wanneer ze het eindelijk snappen hoe het zit. Een abortus is geen moord, toch. Niet alles is zwart-wit.

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *