De-spa-ci-to

No worries. Ik ga niet weer beginnen over één van de onnozelste hits in de geschiedenis van de latino muziek. Maar ik moet het toch even naar boven halen omdat de maanden van zijn razende populariteit vallen toevallig samen met de periode wanneer ik op de rempedaal heb gedrukt.

De laatste jaren in België, ik weet niet exact hoe lang, (ben de tel kwijt), stonden in het teken van beleven, ervaren, consumeren, proeven, zien, ruiken. Supersnel leven. Als de versnelde beelden van Koyaanisqatsi met een intensieve beat die je puls doet rijzen en je in een toestand van voortdurende opgefoktheid achterlaat. Het gevoel van een suiker hyperactiviteit, jaren na een stuk. Ik bleef altijd doorgaan tot mijn uiterste, tot ik me krachteloos op mijn bed liet vallen als de batterijen op waren. In de werkelijkheid gleed ik af in een grenzeloze donkere afgrond.

Op den duur viel alles samen in een vormloze massa. De dagen werden eenheid. De city trips kon ik niet meer van elkaar onderscheiden. Ik keek terug naar mijn leven alsof ik door het oog van een spelletje keek waarmee je naar de dia’s kon kijken. Pstr, volgende, pstr, volgende, pstr, nog een andere. Je kon ze zo snel na elkaar laten volgen dat je uiteindelijk alleen vlekken zag.

Ik kan me nog herinneren toen een van de collega’s me ooit een TGV noemde. Altijd op de hoogste versnelling, met een gedachtesnelheid van iemand die net een lijntje heeft gesnoven. Dat was verslavend. Als je een keer op de autosnelweg van “een plezierig bestaan” belandt, dan wil je er niet zo gemakkelijk af.

Een oude vriendin zei een keer dat ik als een sneltrein was. Zij die er niet op konden springen, blijven erachter. Met wat zand en wind in het gezicht. Ikzelf voelde ik me weleens een wild paard dat wanhopig de prairies doorkruiste op zoek naar een beek maar er geen kon vinden.

Veel mensen herhaalden dat ik het beter aan zou doen als ik wat afrem. Dat het niet vol te houden was. Maar dat was mijn leven. Hoe kan je er van de ene dag op de andere uit stappen. Uitschrijven? Als je een wasmachine laat draaien dan is het ook game over tot het stopt. Tenzij je het uitzet en dan met een trommel vol water zit.

Ik heb op een gegeven moment toch op STOP moeten drukken en het water gewoon wegkappen. Ik ging eindelijk dat mindfulness boekje met de golf van  Katsushika Hokusai in de bibliotheek halen. En zo begon ik af te kicken zonder dat te beseffen. Mindfulness had ik vooral nodig om mijn rijbewijs te halen.  Ik geloof tot de dag van vandaag dat ik enkel dankzij meditaties, positieve ingesteldheid en veel geluk mijn examen heb gehaald. Mindfulness hielp me ook om de chronische sinusitis te plaatsen die voor ene knock-out na de andere zorgde.

Ik las toen verschrikkelijk moeilijke boeken over de vermoeide samenleving 

Ik heb precies 1 jaar niet op een kantoor gewerkt. Via een Zuid-Amerikaanse omweg belandde ik uiteindelijk 217 km van waar ik 9 jaar woonde. Maar het voelt als een afstand in lichtjaren. Ik win stilletjes mijn zelfvertrouwen en verzamel krachten. Ik ben terug mezelf, denk ik.

Natuur hielp het meest. 

En ja, ik ben traag. Met Ve-spa-ci-to in mijn hoofd. Blijkbaar zit de kracht van de krijger in de mate waarin hij zich kan ontspannen… En vertragen.

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *