All the pretty little horses

Als ik s’morgens wakker word en naar je kijk, dan blijft een vaag slaapliedje in mijn hoofd doorspelen: rustig maar toch een beetje ‘unreal’. Want ik kan nog steeds niet geloven dat dat geen droom is. Dat je een man van vlees en bloed bent. En dat je er nog steeds bent als ik mijn ogen open doe.

De tijd rekt opnieuw als we samen zijn, net als toen in de bergen. Ik sluit me op in die happinnes bubble en laat niets of niemand toe. Soms ben ik bang dat die luchtbal ooit plots verdwijnt, in het niets opgaat. Dat je maar een verzinsels van mijn hersenen blijkt te zijn. Maar dan raak ik je aan, je draait je hoofd naar me toe en glimlacht. Dan weet ik dat dat voor echt is.

Ik ben uiteindelijk blij met kleine dingen, all the pretty every day little horses: ik heb het graag als je naast me zit als we ontbijten, ik heb niets anders nodig dan een rustige avond gevuld met gesprekken, wijn en schemerend licht. Ik loop niet meer weg. Maar ben hier en nu. Dankzij jou. Je laat me niet vallen, voedt me met geluk en geeft me energie.

Het maakt niet uit welke taal we spreken. Ik weet dat je me echt begrijpt. Dat gebeurt niet vaak. Je voelt wat ik in woorden niet kan omzetten.

Dit voelt als ergens aankomen. Arriveren op een plaats waarvan je onmiddellijk weet dat je er wil blijven. Je blijft exploreren en ontdekt dat dat is waar je zo lang op zoek naar was. En ook al ken je al de kleine straatjes uit je hoofd, je kan er zelfs geblinddoekt door wandelen, dan blijf je er toch plezier aan beleven om er te verdwalen. Je verliest je in de wirwar van straathoeken en donkere steegjes. Omdat je weet dat je thuis bent.

Ik ben niet bang om te verdwalen

***

Als ik s’morgens wakker word op een onbekende plaats, ergens in een vreemd land, dan hoor ik alleen stilte. Stilte van dagen zonder lief. Ik sta op en stap wankelend die andere wereld zonder jou in.

Ik tel eerst dagen, dan uren en minuten af. De tijd rekt opnieuw, het laat zich voelen. Ik vecht er niet tegen. Ik laat het passeren terwijl ik zit te wachten, observerend. De film draait terwijl ik kijk: landschappen, tempels, bomen, straten, onbekende gezichten, schappen op een wei, in hun gedachten verzonken mensen. Ik scan de omgeving, deze brave another world verbaast me. Maar ik kijk er anders naar dan tevoren. Ik ontmoet mensen, praat met ze, luister naar hun verhalen. Ik neem alles in me op. Ik ben daar en nu.

Dit voelt als ergens toe-komen om snel weg te gaan. Om terug te keren naar je echte wereld. Eén die je zelf gekozen had. Die je samen met de andere hebt gecreëerd. Soms duurt het even, je geraakt in de war door de vele tussenstops en geeft bijna op maar uiteindelijk vind je het.

Je thuis.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *